بِسمِ اللهِ الرَّحمَنٍ الرَّحِیمِ

 

اَللّهُمَّ رَبَّ شَهْرِ رَمَضانَ الَّذى اَنْزَلْتَ فيهِ الْقُرْآنَ وَافْتَرَضْتَ على

عِبادِكَ فيهِ الصِّيامَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَارْزُقْنى حَجَّ بَيْتِكَ

الْحَرامِ فى عامى هذا وَفى كُلِّ عامٍ وَاغْفِرْ لى تِلْكَ الذُّنُوبَ الْعِظام

فَاِنَّهُ لا يَغْفِرُها غَيْرُكَ يا رَحْمنُ يا عَلاّمُ


خداوند متعال در قرآن كريم، هدف بسياري از احكام را تحصيل

طهارت روح مي داند.و دستور مي

 دهد كه از آلودگي هجرت كنيد تا به طهارت معنوي دست يابيد.

«والرجز فاهجر» گناه چرك است، و

زنگار و حجابي بر روي قلب، كه روزه گرفتن حالتي را در آدمي

پديد مي آورد كه تيرگي حاصل از گناه را

مي زدايد. لذا قرآن (نساء92.، مائده89. و 95) كفاره برخي از

گناهان را روزه داري قرار داده است.


در ايام روزه داري به دليل امساك از خوردن و آشاميدن و نيز

 كنترل تمامي گذرگاه هاي ورود اطلاعات به ذهن، روح و روان،

 بيشتر فراغت يافته، فعاليتشان براي پرداختن به امور مادي و

 دنيوي كاهش مي يابد،   و امكان پرداختن به امور معنوي بيشتر

مي شود؛ در نتيجه روح از لطافت و صفاي بيشتري برخوردار مي

 گردد. لذا امام صادق(عليه السّلام) مي فرمايد: «روزه موجب

صفاي دل و پاكي اعضا و جوارح مي شود.»  روح در فضاي

معنوي ماه مبارك رمضان كه با بوي خوش راز و نياز و بندگي در

 درگاه الهي عطرآگين شده، به پرواز درمي آيد. سحرگاهان

خواندن دعاي پررمز و راز سحر و ابوحمزه ثمالي لطافت خاصي

به روح آدمي بخشيده و انسان را در عالم ملكوتي و روحاني سير

 مي دهد و به افق بالاتر مي برد.