نگارستان هنر

گفت پيغامبر علي را کاي علي

                                    شير حقي پهلوان پردلي

ليک بر شيري مکن هم اعتماد

                                    اندر آ در سايه‌ي نخل اميد

اندر آ در سايه‌ي آن عاقلي

                                      کش نداند برد از ره ناقلي

ظل او اندر زمين چون کوه قاف

                                      روح او سيمرغ بس عالي‌طواف

گر بگويم تا قيامت نعت او

                                      هيچ آن را مقطع و غايت مجو

در بشر روپوش کردست آفتاب

                                       فهم کن والله اعلم بالصواب

يا علي از جمله‌ي طاعات راه

                                   بر گزين تو سايه‌ي خاص اله

هر کسي در طاعتي بگريختند

                                  خويشتن را مخلصي انگيختند

تو برو در سايه‌ي عاقل گريز

                                 تا رهي زان دشمن پنهان‌ستيز

از همه طاعات اينت بهترست

                         سبق يابي بر هر آن سابق که هست

چون گرفتت پير هين تسليم شو

                                همچو موسي زير حکم خضر رو

صبر کن بر کار خضري بي نفاق

                                       تا نگويد خضر رو هذا فراق

گرچه کشتي بشکند تو دم مزن

                                  گرچه طفلي را کشد تو مو مکن

دست او را حق چو دست خويش خواند

                                   تا يد الله فوق ايديهم براند

دست حق ميراندش زنده‌ش کند

                                   زنده چه بود جان پاينده‌ش کند

     هرکه تنها نادرا اين ره بريد

                               هم به عون همت پيران رسيد

دست پير از غايبان کوتاه نيست

                               دست او جز قبضه الله نيست

غايبان را چون چنين خلعت دهند

                              حاضران از غايبان لا شک به‌اند

غايبان را چون نواله مي‌دهند

                             پيش مهمان تا چه نعمتها نهند

کو کسي کو پيش شه بندد کمر

                         تا کسي کو هست بيرون سوي در

چون گزيدي پير نازک‌دل مباش

                         سست و ريزيده چو آب و گل مباش

ور بهر زخمي تو پر کينه شوي

                                پس کجا بي‌صيقل آيينه شوي

                                                         مولوي

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

                           که به ماسوا فکندي همه سايه‌ي هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين

                               به علي شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

                         چو علي گرفته باشد سر چشمه‌ي بقا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخ

                            به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اي گداي مسکين در خانه‌ي علي زن

                              که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را

بجز از علي که گويد به پسر که قاتل من

                             چو اسير تست اکنون به اسير کن مدارا

بجز از علي که آرد پسري ابوالعجائب

                                 که علم کند به عالم شهداي کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز ميان پاکبازان

                               چو علي که ميتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

                                  متحيرم چه نامم شه ملک لافتي را

بدو چشم خون فشانم هله اي نسيم رحمت

                                  که ز کوي او غباري به من آر توتيا را

به اميد آن که شايد برسد به خاک پايت

                               چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندان

                                   که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چوناي هردم ز نواي شوق او دم

                              که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

«همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي

                                      به پيام آشنائي بنوازد و آشنا را»

ز نواي مرغ يا حق بشنو که در دل شب

                   غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا

                                                                  شهريار